มหาอาณาจักรฮั่น

สมัยราชวงศ์โจวตะวันออก (ยุคชุนชิว, จ้านเก๋ว) -> ขณะนั้นฉินปกครองโดย จูโหว (เป็นกง-เจ้าพระยา； ไม่ได้มีศักดิ์เป็นอ๋อง-ผู้ครองนคร) และยังล้าหลังกว่าอาณาจักรอื่น ๆ

ปลายยุคราชวงศ์โจวตะวันออก หรือยุคจ้านกั๋ว -> ผู้ครองแคว้นต่าง ๆ ตั้งตนเป็นอิสระอำนาจแห่งราชวงศ์โจว เกิดภาวะสงครามแย่งชิงดินแดน จนเหลือ 7 แคว้น ได้แก่ ฉิน ฉู่ หาน จ้าว เว่ย ฉี เยียน (หรือเรียกกันว่าเจ็ดขุนศึกแห่งจ้านเก๋ว)
ต่อมาในยุค ฉินเซี่ยวกง (361BC) แห่งแคว้นฉิน โดยมี ซางยาง หรือกงซุนยาง เป็นผู้พลิกฐานะแคว้นฉินให้กลายเป็นแคว้นที่ยิ่งใหญ่อันดับหนึ่งใน ยุคจ้านกั๋ว
ปลายยุคจ้านกั๋ว -> อิ๋งเจิ้น (จิ๋นซีฮ่อนเต้) สามารถรวมดินแดนจีน และรวมอำนาจศูนย์กลางการปกครอง -> โดยใช้การปกครองใช้ระบบศักดินาแบบสหพันธรัฐ คือ เจ้าครองแคว้นมีอิสระในการปกครองตนเอง แต่อยู่ภายใต้การควบคุมของประมุขร่วมกัน ซึ่งเมื่อใดผู้นำอ่อนแอด้อยความสามารถ ก็จะเกิดความขัดแย้งระหว่างแคว้น เพื่อแข่งขันขยายอิทธิพล และรวมตัวกันโค่นล้มผู้นำเดิมแสวงหาผู้นำใหม่ เช่นเดียวกับอาณาจักรเซี่ย และอาณาจักรซาง

————————————

* ซางยาง : ในสมัยฉินเชี่ยวกง ซางยางเป็นขุนนางในสังกัด กงซุนฉัว เสนาบดีแคว้นเว่ย ซึ่งกงซุนฉัวได้โน้มน้าวให้เว่ยฮุ่ยอ๋อง ให้โอกาศซางยาง ได้แสดงฝีมือ แต่หาได้รับการเหลียวแล และก่อนกงซุนฉัวจะสิ้นชีวิตได้กำชับให้เว่ยฮุ่ยอ๋องใช้งานซางยาง หากไม่เช่นนั้นก็ให้สังหารเสีย แต่เว่ยฮุ่ยอ๋องไม่ใส่ใจ ซึ่งในขณะนั้นประจวบเหมาะกับที่ฉินเซี่ยวกงดำเนินนโยบายเปิดประเทศ ให้โอกาสผู้ที่ความสามารถจากแคว้นต่าง ๆ เข้ามาช่วยบริหารบ้านเมืองเพื่อให้แคว้นฉินก้าวหน้า ซางยางจึงมาฝากตัวที่แคว้นฉิน และได้รับการสนับสนุนจากฉินเซี่ยงกง เพื่อเปลี่ยนโฉมแคว้นฉินต่อไป

เดิมทีสังคมในยุคดังกล่าวยังมีการแบ่งชนชั้นวรรณะกันอย่างชัดเจน ฐานะของผู้ปกครองกับชาวบ้านนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คือเจ้าผู้ครองแคว้นเป็นเจ้าของทรัพย์สิน ที่ดิน สิ่งมีชีวิตทุกอย่าง รวมถึงราษฎรในแคว้นด้วย เมื่อยามบ้านเมืองสงบ ราษฎรก็ตกอยู่ภายใต้การกดขี่จากบรรดาขุนนาง และเครือญาติที่ครอบครองที่ดิน เมื่อเกิดศึกสงคราม ราษฎรก็ต้องออกรบเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของผู้ครองแคว้น อีกทั้งระบบศักดินาในยุคชุนชิวจ้านกั๋ว เป็นการสืบสายวงศ์ตระกูลสู่ลูกหลาน ชาวบ้านทั่วไปยากจะได้เข้าไปรับใช้บ้านเมือง ส่วนบุคคลที่มีความสามารถ ก็จะได้รับการเลี้ยงดูจากบรรดาขุนนางชั้นสูง หรือที่เรียกกันว่า หยางซื่อ ซึ่งทำหน้าที่เป็นปรึกษาเพื่อให้คำแนะนำ คิดค้นกลยุทธ์แก้ไขสถานการณ์ยามเจ้านายมีปัญหา

ซางยาง เปลี่ยนระบบศักดินาเก่า ยกเลิกการสืบทอดตำแหน่งขุนนางสู่ลูกหลาน เป็นการคัดเลือกบุคคลตามผลงานและความสามารถ นอกจากนี้ยังสร้างความแข็งแกร่งให้กองทัพ โดยหากใครสามารถตัดศีรษะศัตรูมาได้หนึ่งคน จะได้เลื่อนขั้นหนึ่งระดับ ที่นาหนึ่งแปลง และบ่าวไพร่อีกจำนวนหนึ่ง นอกจากนี้ยังสนับสนุนให้คนแคว้นอื่นเข้ามาทำไร่นา เพื่อเพิ่มผลผลิตให้กับกองทัพ ในส่วนกองทัพก็มีกฎที่เข้มงวด คือหากทหารฉินรบชนะข้าศึกจะมีรางวัลให้ หากแพ้กลับต้องถูกลงโทษ ซึ่งทำให้ทหารมาออกศึกด้วยความเต็มใจ ต่างจากแคว้นอื่นที่ทหารถูกเกณฑ์มา และเมื่อชนะศึก ผลงานก็ตกแก่แม่ทัพนายกองเท่านั้น ส่วนหากแพ้โชคดีไม่เสียชีวิตก็ต้องถูกลงโทษ

————————————

* จิ๋นซีฮ่องเต้ (อิ๋งเจิ้ง) อาณาจักรต้าฉิน เมื่อปลายยุคจ้านกั๋ว แคว้นฉินภายใต้การนำของฉินอ๋อง อิ๋งเจิ้ง ได้ประกาศศักดากรีธาทัพบุกแคว้นอื่น ๆ โดยเริ่มเข้ายึดแคว้นหาน ในปีที่ ２３０ก่อนคริสตร์ศักราช จนกระทั่งสามารถบุกแคว้นฉี จับอ๋องแคว้นฉีเป็นเฉลยได้ในปี 221 ก่อนคริสตร์ศักราช สงครามชิงอำนาจระหว่างขุนศึกแคว้นต่าง ๆ ที่ดำเนินมากว่า 500 ปีจากยุดชุนชิว จนถึงยุคจ้านกั๋ว จึงได้ปิดฉากลง เข้าสู่ศักราชยุครุ่งเรืองแห่งอาณาจักรต้าฉิน

ฉินอ๋อง อิ๋งเจิ้ง สถาปนาตัวเองเป็น ฉินสื่อหวาง หรือ จิ๋นซีฮ่องเต้ ซึ่งหมายถึง อาณาจักรต้าฉินจะเริ่มจากยุคของตน และเจริญรุ่งเรืองสืบทอดชั่วลูกชั่วหลาน แต่ในที่สุดอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้กลับล่มสลายลงอย่างรวดเร็ว สวนทางกับความปรารถนาของจิ๋นซีฮ่องเต้อย่างสิ้นเชิง

จากระบบกสิกรรมแบบพึ่งพาตัวเองแบบเดิม ก็ถูกทดแทนด้วยการใช้แรงงานเยี่ยงทาสอย่างโหดร้ายทารุณ เพื่อสร้างความอลังการให้กับอาณาจักร อาทิเช่น พระราชวัง เออฝางกง การบูรณาการและการขยายกำแพงเมืองจีน ซึ่งทำลายรากฐานเดิมของอาณาจักร จนสู่กาลล่มสลายของอาณาจักรฉิน ภายในรุ่นที่สองนั่นเอง

————————————

อาณาจักร์ฮั่น :
หลิวซิ่ง หรือ ฮั่นกวงอู่ตี้ สถาปนา ฮั่นตะวันออกขึ้นมาใหม่หลังฮั่นตะวันตกล่มสลาย
ฮั่นหมิงตี้
พระกาศยปมาตังคะ
พระธรรมรักษา
พระสูตร 42 บท -> อุ้ยเสี่ยวป้อ (กิมย้ง) คัมภีร์สี่สิบสองปรมัตถ์

(ยังไม่จบ.. เขียนไว้เมื่อนานมาแล้ว และลืมไปแล้ว -____- ต้องกลับไปค้นมาใหม่)

Advertisement